Bewust drie zoenen?

zen_2565206Wat is er eigenlijk mis met een bekende bij een begroeting een hand te geven? Vaak past dit gebaar beter bij de onderlinge relatie. Maar we ervaren een handdruk veelal als te formeel, dus wordt er al snel gezoend. En hoe … drie zoenen op de wangen en meestal in de lucht. Mijn voornemen is al langer om dit patroon te doorbreken. En dat valt niet mee. Sterker nog: het lukt maar zelden. Ik betrap mezelf er vaak op dat ik ‘het’ toch weer doe. Vind ik dat erg? Nee, dat ook weer niet. Wat me intrigeert is dat het zo’n stevig ingeslepen automatisme is.

Bewuste knuffel

Met een paar vrienden en studiegenoten is de afspraak gemaakt: geen plichtmatige zoenen, wel bewust een gemeende knuffel (de ‘big hug’). Het mooie van een knuffel is dat je het goed kunt doceren. Het lijkt wel of de intensiteit van een bewust gekozen aanraking, zich als vanzelf aanpast. Bij de ene is het een lichte omhelzing bij de ander een stevige omhelzing. En er kan spontaan en welgemeend nog een zoen op volgen, als uiting van echte verbondenheid.

Verbondenheid

Wanneer een zoen of aanraking plichtmatig is of uit gewoonte, is er geen verbondenheid en roept het soms – diep van binnen – gevoelens van lichte ergernis, frustratie of onzekerheid op. Werktuiglijke aanrakingen zijn gewoonweg niet prettig: het is vaak een teken dat jijzelf of de ander niet helemaal aanwezig is. De afstandelijkheid wordt gevoeld, maar we missen veelal het vermogen om dit bewust te zien en bewust anders te handelen.

De kern is eigenlijk: hoe meer opmerkzaam en geconcentreerd je bent, hoe gemakkelijker het zal zijn om in contact met anderen geconcentreerd te zijn, om de verbondenheid te voelen en deze verbondenheid precies en passend bij de relatie af te stellen. En dan maakt het eigenlijk niet uit of het een handdruk, een omhelzing of meerdere zoenen zijn.

Post Comment