Boosheid kan de weg vrij maken

Boosheid kan de weg vrij maken

Het gebeurt niet vaak bij mij, maar als het gebeurt is het raak … Vanuit fysieke pijn en de daaruit voortvloeiende radeloosheid bevangen worden door een stevige huil-woedebui. Onlangs gebeurde het mij weer. De dagen daarvoor begon boosheid al wat aan de oppervlakte te komen: snel geirriteerd en neiging tot gooi en smijtwerk. En toen ineens barstte de bom: gierende huilbui vergezeld met schreeuwen en gebalde vuisten. Totale machteloosheid door de dagelijkse scherpe pijn in het bekkengebied en de forse beperkingen die daarbij horen.

‘Ik kan het niet meer, ik wil niet meer!’ deze woorden knalden eruit, steeds opnieuw. Huilen, schreeuwen, huilen. Gelukkig liefdevolle armen van Gerard, begrip en mededogen. Langzaam tot bedaren komen. Een vol hoofd. En moe, doodmoe. Even op bed, beetje slapen en dan met een behuild gezicht en dikke ogen samen wandelen. Beetje praten, maar vooral de natuur haar werk laten doen. Tot rust komen.

Teveel streven

Verontschuldigingen volgen. Voor de laatste dagen waarin het bij mij inwendig begon te stapelen en de neiging steeds sterker werd om mijn verdriet en machteloosheid op Gerard af te reageren. Voor de ‘negatieve’ emoties, met name de woede en het geschreeuw. Want dat is iets wat ik eigenlijk niet wil laten gebeuren. Boosheid en woede zijn tenslotte hele vervelende emoties. Maar tegelijkertijd voelde ik dat deze uitbarsting nodig was; de pijn, het verdriet en de woede moesten er weer een keer uitkomen. Te lang, teveel mijn best gedaan. Om goed om te gaan met de pijn en de knellende beperkingen.

Ongemerkt

Loslaten, mee bewegen met wat er is, is bij pijn erg moeilijk. Het feit dat ik trainer MBSR ben verandert daar niks aan. Bij de pijn die dagelijks opkomt probeer ik door mindfulnessbeoefening de last te beperken: door op de adem te letten, door met de aandacht bij handelingen te zijn of bij mijn voeten, bij de aanraking met de grond. En ongemerkt ontstaat dan soms teveel ‘sturing’ en ‘controle’, waardoor eigenlijk de kans op meer pijn levensgroot aanwezig is.

Gerard heeft begrip voor de boosheid, de woede. Hij refereerde aan het interview met Romana Vrede – actrice en theatermaker – bij Zomergasten. Romana beschouwt boosheid als een positieve emotie in plaats van een negatieve. Boosheid kan de weg vrijmaken voor het verdriet dat eronder zit.

Met dankbaarheid ontvangen

Lilly Hoekstra, gast-auteur bij nieuwetijdskind.com, schrijft daarover: “Iedereen houdt van fijne emoties en gevoelens: blijheid, vreugde, inspiratie, vrolijkheid, opgetogenheid etc. Niemand wil zich verdrietig of boos voelen. Iedereen wil zich prettig en happy voelen. Maar helaas, dat is lang niet altijd het geval. Maar wat zou er gebeuren als je nét zo blij zou zijn met de emoties boosheid en woede? Als je ze werkelijk oprecht met dankbaarheid kunt ontvangen?”

Van levensbelang

Ze vervolgt: “Het is een ware kunst om van de uitwaartse beweging van boosheid, een inwaartse te maken. Daarmee bedoel ik niet, dat je je boosheid inslikt, negeert of onderdrukt. Juist niet! Het is juist de bedoeling dat je je emotie wel heel goed onder de loep neemt, bekijkt. En dat lukt alleen als je je naar binnen richt met deze emotie in plaats van dat je het naar buiten toe ventileert. Natuurlijk is er helemaal niets mis mee, als je deze emotie eerst naar buiten toe ventileert, door stevig te gaan stampen of schreeuwen of ergens tegenaan te slaan wat jouw kracht verduren kan, een boksbal bijvoorbeeld. Want wat er op dat moment naar boven komt en geuit wil worden, is jouw kracht. En jouw kracht is van levensbelang. Als wij onze kracht opgeven, geven we in feite ons leven op.”

Pijnen

In mijn geval is het duidelijk: achter mijn woedeuitbarsting zit fysieke pijn en verdriet. Maar eigenlijk geldt dat voor elke boosheid en woede. Lily: “Het kunnen pijnen en verdriet zijn van ervaringen uit dit leven, maar zeker net zo goed pijn en verdriet van ervaringen uit je vele voorgaande levens. Ervaringen die je op dat moment enorm veel verdriet hebben gedaan en die je destijds niet echt hebt verwerkt. En omdat deze gevoelens nog steeds in jouw lijf aanwezig zijn, komen ze af en toe naar de oppervlakte door een trigger, juist om jou te laten zien dat er nog pijnen zijn die geheeld mogen worden.”

Overlevingsstrategie

Zij duidt op pijnen die te maken hebben met diepe wonden van afgewezen zijn, afgekeurd worden, verlaten zijn, niet goed genoeg zijn, niet erkend zijn voor wie je bent. Het gevoel buiten de groep te staan, afgescheiden en eenzaam. Dat levert diep verdriet op. Lily: “Om dit verdriet niet te hoeven voelen, hebben we reeds sinds lang een overlevingsstrategie ontwikkeld, en dat is de boosheid. Deze boosheid genereert kracht en met deze kracht kunnen wij onze kwetsbaarheid verdedigen. Want vanuit onze herinnering en ervaring weten we, dat wie kwetsbaar is, geraakt kan worden. En dat is eng, misschien zelfs wel levensgevaarlijk en om die kwetsbaarheid te beschermen spelen wij de bal terug naar degene die de kritiek leverde; we worden boos op de ander en voor je het weet is er een ruzie ontstaan. Deze boosheid naar de ander ontstaat feitelijk vanwege de pijn die hij/zij heeft bloot gelegd. De boosheid als reactie is eigenlijk niets meer of minder dan het verzet tegen de pijn.”

Kwetsbaar

Ja, door de fysieke pijnen en de beperkingen voel ik mij kwetsbaar. Maar na mijn emotionele uitbarsting was er een enorme opluchting en de dagen daarna voelde ik ook weer mijn inwendige kracht. Ik ben weer beter in staat om ‘met de pijn mee te bewegen’, er niet tegenin te gaan. Dat helpt mij enorm. Onze reactie op pijn – zowel fysiek als emotineel – is bepalend voor hoe we de pijn ervaren. Boosheid uiteindelijk op dezelfde liefdevolle manier kunnen ontvangen als vreugde en openstaan voor wat mijn innerlijke stem te vertellen heeft, dat is de kunst. Met vallen op opstaan probeer ik steeds opnieuw mij die kunst wat meer eigen te maken.

Gebruikte bron: artikel ‘Boosheid en Woede’ door gast-auteur Lilly Hoekstra

2 Comments

  1. Abeke
    Abeke 13 augustus 2018 at 19:20 . Reply

    <3

  2. Diana
    Diana 17 oktober 2018 at 20:18 . Reply

    Wauw, dit is zo herkenbaar..

Post Comment