Te hoge verwachtingen van mindfulness?

Rots_met_vierkante_opening_-_zee_640-480pxVandaag aanwezig geweest bij het Mindfulness Publiekssymposium van UMC St. Radboud in Nijmegen. Waar o.a. de resultaten van het onderzoek naar mindfulness voor onverklaarde lichamelijke klachten werd gepresenteerd. De uitkomsten lieten zien wat al langer bekend is: de gezondheidstoestand van de deelnemers die de mindfulnesstraining hebben gehad verandert niet (pijn is er nog steeds) maar het mentale functioneren verbetert significant. De vitaliteit gaat sterk omhoog, zo ook het sociaal functioneren. Mensen zijn actiever, nemen meer deel aan het sociale leven en pakken ondanks hun pijnen weer activiteiten op. Na 1 jaar blijkt ook de angst voor ziekte bij deze groep deelnemers minder dan bij de groep die geen training heeft gehad.

Begrijp de pijn

Bij resultaten van de verschillende onderzoeken die werden gepresenteerd was soms de teleurstelling – ook bij onderzoekers – voelbaar. Ik vraag mij dan af: zijn de verwachtingen niet wat te hoog gespannen? Mensen die bv. al jaren vele dokteren en ziekenhuizen hebben gezien i.v.m. – vaak ook gecombineerde – chronische ziektes (diabetes, rugklachten, hoofdpijnen e.d.) komen door een training van 8 bijeenkomsten echt niet van hun pijn af. Wat ik mis bij de mindfulnessonderzoeken is de integratie met neurologie. Het gebruiken van de nieuwste neurologische inzichten, zoals beschreven in het boek ‘Begrijp de pijn’ van Butler en Moseley. Mijn opvatting is dat voor mensen die kampen met langdurige pijnen kennisoverdracht over chronische pijn en de werking van onze hersenen onderdeel zou moeten zijn van een training  MBSR / MBCT. Zo, dat deze mensen werkelijk begrijpen wat er in het lichaam en de geest gebeurt. En daardoor misschien ook meer gemotiveerd raken om dagelijks formele en informele oefeningen te blijven doen, ook na de training. Waardoor de kans groter wordt dat zij op de lange duur meditatie en mindfulness in hun leven integreren, er een levenswijze van maken. Het zou echt interessant zijn om bij deze groep mensen na pak ‘em beet 4 a 5 jaar, onderzoek te doen naar de pijnklachten en de gezondheid.

2 Comments

  1. Marijn
    Marijn 24 september 2020 at 10:42 . Reply

    Mooie blog Rudi! 🙏 helemaal mee eens. Ik zou blij zijn als het zoenen helemaal zal verdwijnen. Vroeger (ik was een jaar of 18) gaf een schoolvriendin mij een keer een kus op de mond op het station nadat ze bij mij was geweest en terug naar huis ging. Dat voeldr helemáál niet fijn en heel onverwacht. Een andere vriendin heeft dat ooit ook 1 of 2 keer gedaan, daarna gelukkig niet weer. Ik heb daarin nooit mijn grens aangegeven. Maar ik hoop, en ga ervan uit dat ik dat nu wel zal doen, mocht dat weer voorkomen. Ik zou de Namasté 🙏 groet heel mooi vinden om te gaan doen bij alledaagse begroetingen!

Post Comment