Mindfulness: geschenk of hype

Mindfulness: geschenk of hype

Bij het woord mindfulness knikken de meeste mensen instemmend en/of ze kijken wat meewarig. Instemmend omdat ze er wel eens over hebben gehoord en meewarig omdat het ontegenzeggelijk een hype is. En dat roept kritische blikken op. Omdat algemeen bekend is dat een hype – door de grote, vaak tijdelijke aandacht van de media – veel belangrijker lijkt dan het in werkelijkheid is.

Ook mijn belangstelling ging niet uit naar mindfulness. Trendy en dus vluchtig, dat was mijn beeld. En vanuit mijn bijna automatische reactie op hypes concludeerde ik – zonder er veel van te weten – dat mindfulness niets voor mij was. Ondertussen weet ik beter: mindfulness (meditatie) raakt mij diep. Het levert ontegenzeggelijk een positieve bijdrage aan mijn geestelijke en lichamelijke welzijn. Mindfulness is voor mij een manier van leven geworden. Zie verder: Mijn drijfveer.

Voordelen en nadelen

Aan een hype zitten altijd goede en minder kanten. Positief is de aandacht en bijdrage van de medische wetenschap: mindfulness – of eigenlijk MBSR en MBCT – is nu al niet meer weg te denken in vele ziekenhuizen en GGZ-instellingen. Daar tegenover staat dat de term te pas en te onpas wordt gebruikt en er veel onder de naam mindfulness wordt aangeboden. Er ontstaan (korte, snelle, goedkope) trainersopleidingen die niet al teveel eisen stellen aan de deelnemers. En er zijn mensen die voornamelijk ‘uit de boeken’ mindfulnesstrainingen verzorgen: zonder meditatie- en yogabeoefening in hun dagelijkse leven en niet of nauwelijks geïnteresseerd in de boeddhistische context.

Maar zoals het altijd gaat met hypes: het zal een keer overwaaien. Wat er dan overblijft zijn trainers en hulpverleners die ten diepste overtuigd zijn van de kracht van mindfulness en er vol passie mee blijven werken. En hoe mindfulness zich verder ontwikkelt in het westen, dat weet niemand. De Dalai Lama zou zeggen: we zullen zien.

Het eindpunt
kan nooit zo interessant zijn
als de weg er naar toe